ویکتور اند رولف اسپایس‌بمب

این عطر یه زمانی عطر امضای من بود و چقدر باهاش خاطره دارم. دوستام منو با این عطر می‌شناختن و همیشه می‌گفتن «بوی آلبالو می‌دی»؛ البته که پرفورمنسش مثل قدیم نیست، ولی هنوزم برام دوست‌داشتنیه.

توی نت‌های رسمی Spicebomb اصلاً آلبالو وجود نداره، ولی ترکیب دارچین، و تنباکوی شیرین روی پوست می‌تونه یه حس میوه‌ایِ تیره و ترش‌وشیرین بسازه که برای بعضی‌ها واقعاً یادآور آلبالو یا حتی آلبالوی ادویه‌ایه.

برای من جذابیت اصلی Spicebomb همیشه همین تضاد بوده؛ شروعش تند و فلفلیه، ولی خیلی زود دارچین و زعفران گرماش می‌کنن و بعد تنباکو و چرم باعث می‌شن رایحه عمیق‌تر و مردانه‌تر بشه.

نسخه اصلی نسبت به Spicebomb Extreme برای من خشک‌تر، فلفلی‌تر و کمتر وانیلیه. Extreme شیرین‌تر و سنگین‌تره، ولی این یکی هنوز اون انرژی ادویه‌ای و کمی خشن نسخه اولیه رو بهتر حفظ می‌کنه.

از نظر پرفورمنس، چیزی که من از نسخه‌های قدیمی یادمه واقعاً قوی‌تر بود. نسخه‌های جدید هنوز ماندگاری قابل قبولی دارن، ولی اون حجم پخش و ردی که قبلاً ازش می‌گرفتم کمتر شده.

با این حال، برای من Spicebomb فقط یه عطر ادویه‌ای نیست.

یه بخشی از خاطراتمه؛ از اون رایحه‌هایی که حتی اگر امروز گزینه‌های قوی‌تر و پیچیده‌تری وجود داشته باشن، باز با یه پافش یه دوره کامل از زندگی برمی‌گرده.

از نظر خود رایحه هم هنوز فکر می‌کنم یکی از بهترین ترکیب‌های فلفل، دارچین و تنباکو در عطرهای دیزاینریه؛ گرم، پرانرژی و کاملاً مناسب هوای سرد.

ولی بعضی عطرها رو فقط با عدد و پرفورمنس نمی‌شه قضاوت کرد.

Spicebomb برای من یکی از همون‌هاست.