لنوین اکلت د آرپژLanvin Éclat d’Arpège

اکلت از اون عطراییه که واقعاً از بوش سیر نمی‌شم. هر بار که می‌زنمش، ناخودآگاه سعی می‌کنم عمیق‌تر بوش کنم؛ انگار می‌خوام بفهمم دقیقاً چی توی این رایحه‌ست که انقدر برام دوست‌داشتنیه.

بوی یاس بنفش، لطافت شکوفه هلو و اون حس تازه و آروم چای… شاید برای خیلی‌ها دیگه تکراری شده باشه، ولی ذهن من هر بار باهاش یه جای دیگه می‌ره.

برای من شبیه یه دختر با موهای بنفشه که وسط یه جنگل، کنار رودخونه نشسته، پاهاشو آروم توی آب تکون می‌ده و زیر لب آواز می‌خونه. دلم می‌خواد نزدیک‌تر بشم، بیشتر بشناسمش و ببینم این همه آرامش از کجا میاد، ولی درست وقتی فکر می‌کنم بهش رسیدم، محو می‌شه.

حس اکلت برای من دقیقاً همینه؛ فانتزی، قشنگ، لطیف و یه کم دست‌نیافتنی. هر بار فکر می‌کنم این دفعه دیگه کامل فهمیدمش، دوباره یه چیزی توی رایحه ازم فرار می‌کنه و باعث می‌شه باز دلم بخواد بوش کنم.

شاید آدم وقتی به یه چیزی کامل می‌رسه، کم‌کم براش عادی می‌شه. شاید دلیل اینکه من هنوز از اکلت خسته نشدم هم همینه؛ حس می‌کنم هیچ‌وقت کامل به ته رایحه‌ش نمی‌رسم.

برای من یه جورایی شبیه بوی خاک بعد از بارونه؛ هرچقدر نفسش بکشی بازم ازش سیر نمی‌شی، ولی دقیقاً هم نمی‌تونی بگی این جذابیت از کجا شروع شده.