دیور ژادور پارفوم دو

داستان و شخصیت رایحه

درباره دیور ژادور پارفوم دو

درباره دیور ژادور پارفوم دُو

J’adore Parfum d’Eau از همون شروع یه فضای خنک، گلی و لطیف داره.

نرولی خیلی زود خودش رو نشون می‌ده و یه حس تازه، سبز و تمیز به شروع رایحه می‌ده.

یاس سامباک کم‌کم جلو میاد و این تازگی رو با یه حالت سفیدگلی و کمی آفتابی همراه می‌کنه.

مگنولیا هم کنار یاس قرار می‌گیره و باعث می‌شه رایحه از حالت صرفاً تازه و سبز فاصله بگیره و نرم‌تر و مخملی‌تر بشه.

بعد از مدتی، گل‌ها بیشتر با هم ترکیب می‌شن و رایحه حالت یکدست‌تری پیدا می‌کنه.

یاس و مگنولیا بیشتر از نرولی به چشم میان و رز و پیچ امین‌الدوله هم به ترکیب لطافت و حالت گل‌دار بیشتری می‌دن.

برای من ساختار کلی رایحه اینه:

رز+ نرولی + نت‌های سبز + یاس سامباک + مگنولیا + پیچ امین‌الدوله

شیرینی رایحه

کم

J’adore Parfum d’Eau عطر شیرینی نیست.

نرولی و فضای سبزِ شروع اجازه نمی‌دن شیرینی جلو بیاد و مگنولیا، یاس، رز و پیچ امین‌الدوله هم بیشتر حس لطافت و نرمی ایجاد می‌کنن تا شیرینی.

در مقایسه با بعضی جنبه‌های J’adore اصلی، اینجا رایحه سبک‌تر و کم‌شیرین‌تر به نظر می‌رسه.

حس کلی رایحه

خنک، سفیدگلی، تازه، لطیف، تمیز، مخملی و کمی سبز

فرمول بدون الکل

یکی از تفاوت‌های مهم J’adore Parfum d’Eau فرمولشه.

این عطر بدون الکله و دیور اون رو با یه فرمول بر پایه آب ساخته؛

یعنی Parfum d’Eau فقط یه اسم متفاوت برای J’adore معمولی نیست و ساختار فرمولش هم با نسخه‌های الکلی فرق داره.

این فرمول باعث می‌شه حس رایحه روی پوست نرم‌تر و لطیف‌تر باشه و گل‌ها حالت آبدارتر و زنده‌تری پیدا کنن.

در واقع دیور سعی کرده همون امضای گلی J’adore رو نگه داره، ولی با بافتی سبک‌تر و متفاوت‌تر ارائه‌اش کنه.

تغییرات رایحه

شروعش با نرولی یه حس سبز و خنک داره؛ انگار رایحه هنوز کاملاً باز نشده و فقط یه روشنایی تازه از خودش نشون می‌ده.

خیلی زود یاس سامباک و مگنولیا جلو میان و فضای عطر رو از حالت سبز و شفاف به سمت گل‌های سفید و لطیف می‌برن.

هرچی بیشتر روی پوست می‌مونه، تفاوت بین نت‌ها کمتر به چشم میاد.

رایحه کم‌کم از یه شروع نسبتاً زنده و سبز به یه فضای گل‌دار و یکدست می‌رسه و مگنولیا و یاس اون حس نرم و مخملی رو بیشتر نگه می‌دارن.

مقایسه با J’adore Eau de Parfum

اگر J’adore Eau de Parfum اصلی رو بشناسید، DNA آشنای J’adore رو در Parfum d’Eau هم خیلی راحت تشخیص می‌دید، ولی این دو تا قرار نیست دقیقاً یه حس داشته باشن.

J’adore اصلی با یلانگ‌یلانگ، رز داماسک و ترکیب یاس گراندیفلوروم و یاس سامباک، گل‌بوکه‌ای پرتر، کلاسیک‌تر و مجلل‌تر داره؛

Parfum d’Eau بیشتر روی نرولی، یاس سامباک و مگنولیا تمرکز می‌کنه و نتیجه سبک‌تر، خنک‌تر و مینیمال‌تره.

از طرف دیگه، بدون الکل بودن Parfum d’Eau باعث می‌شه تجربه‌ی رایحه هم متفاوت باشه؛

به‌جای اینکه عطر با یه شروع الکلی خودش رو باز کنه، از همون ابتدا حس آبی‌تر و نرم‌تری داره و گل‌ها نزدیک‌تر و یکدست‌تر روی پوست شکل می‌گیرن.

J’adore اصلی بیشتر شبیه یه دسته‌گل کامل و پرجزئیاته؛ Parfum d’Eau انگار همون دسته‌گل رو خلوت کرده و فقط قسمت‌های روشن، لطیف و سفیدش رو نگه داشته.

برای همین، اگر قرار باشه این دو تا رو کنار هم تصور کنم، یکی بیشتر حس «J’adore کلاسیک» رو داره و اون یکی یه برداشت سبک‌تر و امروزی‌تر از همون امضاست.

در نهایت، Parfum d’Eau از اون عطرهایی نیست که بخواد با یه تغییر بزرگ یا یه پایه‌ی سنگین غافلگیرت کنه.

جذابیتش توی همین حرکت آرومشه؛ از یه شروع سبز و خنک، کم‌کم وارد فضای گل‌های سفید می‌شه و در پایان، بدون اینکه سنگین یا شیرین بشه، یه رد لطیف و تمیز روی پوست باقی می‌ذاره.

انگار رایحه به‌جای اینکه آخر کار چیزی به خودش اضافه کنه، کم‌کم همه‌چیز اضافه رو کنار می‌ذاره و به ساده‌ترین و نرم‌ترین شکل خودش می‌رسه.